Over mij

Mijn verhaal  

 

Ik ben Tine, 39 lentes jong inmiddels en de bedenker en  drijvende kracht achter Bloos & Go.
Daarnaast ben ik ook de trotse single mama van 3 toffe kinderen. Al sinds ik klein ben, help ik graag mensen met hun problemen.  Jongeren, vrienden maar ook vrienden van vrienden…. Ik heb nog een doos met oude brieven van tijdens mijn jeugd.  Via ouderwetse handgeschreven brieven gaf ik advies aan mijn penvriendinnen, maar óók aan andere meisjes en jongens die hun brief hadden meegestuurd met die penvriendinnen. Zij hadden regelmatig vragen voor me – over problemen met hun ouders, of met hun liefje, of met pesterijen – en ik gaf hun dan mijn idee, mijn advies hierover. Daar is het allemaal begonnen. Zonder het te beseffen was dat het begin van mijn roeping als gezinscoach. En ik prijs me enorm gelukkig dat ik dit talent – nu onderbouwd met de nodige kennis en ervaring – vandaag kan inzetten om jongeren en ouders te helpen in het versterken van hun connecties. 

Ontevreden op school 

Ondanks het feit dat ik al op heel jonge leeftijd wist dat ik beroepsmatig mensen wou helpen, heeft het me 15 jaar geduurd vooraleer ik de stap durfde te zetten om deze droom werkelijkheid te laten worden. Omdat mijn ouders een eigen zaak hadden, heb ik vele jaren – tegen beter weten in – bedrijfsvakken gestudeerd. Ik voelde me hier niet op mijn plaats, niet uitgedaagd. Intussen bleef er wel 1 rode draad doorheen mijn jeugd: vrienden helpen. Van onderdak verlenen, relatieadvies geven tot bemiddelen met hun ouders.  Dat was mijn ding.  Daarnaast organiseerde ik regelmatig uitstappen en zelfs hele fuiven voor mijn vrienden. En ook al ging ik nooit naar de les, ik haalde hoge scores op de examens. 

Getekend door mijn leven thuis 

Ik ben opgegroeid in een nest van creatieve ondernemers.  Zowel mijn grootouders als mijn ouders waren allemaal ‘zelfstandigen’.  Het is dus niet zo vreemd dat ook ik die ondernemerszin heb geërfd. Maar dit betekende ook dat er weinig tijd was voor ons als gezin. Mijn zus en ik moesten ons vaak alleen bezighouden en spendeerden veel tijd bij onze grootouders en tantes. Mijn grote uitlaatklep als tiener waren paarden. Op woensdagnamiddag, bijvoorbeeld, nam ik als zesjarige de bus naar mijn oma om op mijn eigen paardje te kunnen rijden.  

Deze momenten zorgden voor wat rust als het even moeilijker ging thuis. Mijn zus werd bestempeld als een ‘moeilijk’ kind: ze luisterde niet, was uitdagend en lag steeds in de clinch met mijn ouders. Toen ik 15 was, is ze plots, zonder overleg of concrete aanleiding, in de jeugdzorg geplaatst. Ze ging logeren bij mijn tante en kwam niet terug. Voor mij was het heel duidelijk: dit was niet de beste oplossing voor mijn zus. Zij had andere hulp nodig, en vooral, haar gezin. Het enige wat ze wou was liefde en aandacht van haar ouders. 

Dit moment heeft een diepe indruk op mij achtergelaten. Het ging van kwaad naar erger met mijn zus. Zelfs toen ze na een tijdje terug bij ons thuis kwam wonen, was er een vertrouwensbreuk die niet meer hersteld kon worden. Een intensieve periode van hulpverlening en van ups en downs volgde. Ik hielp mijn zus door te zoeken naar de beste opvangplaatsen, haar zoontje op te vangen en samen met mijn ouders haar te ondersteunen. 15 jaar later heeft mijn zus ervoor gekozen uit het leven te stappen.  

 

Mijn pad als gezinscoach 

Na de dood van mijn zus kon ik niets anders dan volluit voor mijn passie gaan: gezinnen en jongeren ondersteunen als het even moeilijk gaat. Ik wil voorkomen dat jongeren hetzelfde pad opgaan als mijn zus, omdat ze zich thuis niet goed voelen. En dat zussen, broers en ouders hetzelfde moeten meemaken als wat ik heb meegemaakt. Dit is mijn drijfveer: tonen dat begeleiding van jongeren en gezinnen ook anders kan en niet enkel via de reguliere hulpverlening moet verlopen. Want dan is het al vaak te laat. 

 

Toen ik 28 jaar was, 3 jaar voor de zelfmoord van mijn zus, heb ik eindelijk beslist mijn passie te volgen en de Bachelor opleiding Gezinswetenschappen te studeren. De studie was alles wat ik zocht en zette me aan om heel veel na te denken, over het verleden, hetgeen er allemaal gebeurd was, over onze opvoeding, over het gedrag van mijn zus 

Wat zat daarachter? Waarom vertoonde ze dat gedrag? Over terugkerende familie patronen en over inadequate ingebakken opvoedingsstijlen die van generatie op generatie worden doorgegeven. Over onuitgesproken emoties en gevoelens in de loop der jaren. Want over gevoelens wordt er niet gesproken in onze familie. Net zoals het verdriet en je twijfels en angsten of vragen niet ter sprake komen. Over het waarom en wat er allemaal is misgelopen. Over hoe het kan dat je zo vaak aan de alarmbel trekt maar geen gehoor krijgt. Over de acties van de ‘jeugdbescherming’ en over jongereninstellingen. Over hoe de woorden van een hulpvragende ouder of  jongere in die mate verdraaid kunnen worden en over verplichte uithuisplaatsingen zonder duidelijke redenen. Over de schrijnende verhalen achter de cijfers. En over het ontstaan van persoonlijkheidsstoornissen zoals Borderline, over verslaving en het risico op zelfdoding.  

 

Intussen had ik ook antwoorden gezocht over het hoe en waarom van mijn woelige levens- en studieparcours en op 27 jarige leeftijd werd er de diagnose AD(H)D bij me vastgesteld. Ook hier vond ik heel veel antwoorden voor mezelf. Tijdens de opleiding heb ik vervolgens een studie gedaan over ADHD en de invloed ervan op een gezin.   

Bloos & Go gezinscoach 

Maar bovenal heb ik nagedacht over hoe ik mijn ervaring en mijn kennis kan aanwenden om anderen te helpen.  om andere ouders deze pijn te besparen. Om jongeren te helpen om opnieuw connectie te voelen met hun ouders en ouders weer met hun kind te verbinden. 

Over wat nu echt belangrijk is in de opvoeding  en hoe je dat reeds vanaf het prille begin kan toepassen opdat je kind opgroeit tot een zelfzekere en talentvolle jongere. Over hoe ik ouders weer bewuster kan maken van wat echt tel …  

En zo is Bloos & Go ontstaan. Met Bloos & Go help ik … 

Call to action:  

 

Tijdens de driejarige opleiding koos ik voor de specialisatie kinderen en jongeren. De ontwikkeling van kinderen van in de moederschoot tot op de universiteit, dat boeide me enorm. Ik haalde grote onderscheiding op vakken als ontwikkelingspsychologie en psychopathologie bij kinderen en jongeren. Ik heb van alle docenten veel geleerd. Over gezinnen, over Rechten, over psychologie en relaties, over rouw en verdriet, communicatie en over opvoeding.  Eigenlijk werden we klaargestoomd om gezinnen te helpen in alle aspecten van hun leven.  Van het prille ontstaan tot en met het soms bittere einde.   

Intussen volgde ik nog enkele extra opleidingen:  

  • Kindercoaching en creatieve kindercoaching, 
  • Het sociaal – familiaal panorama en quantumhypnose,
  • Individuele emotionele begeleiding en lichaamsgericht werken,
  • Pesten- genoeg is genoeg, 
  • Life-coaching by Mindvalley,
  • Hoe omgaan met hoogsensitiviteit.